ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی “ ورود به حساب” کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.





نمایش نتایج: از 1 به 2 از 2
بازدید : 279   ارسال : 1

موضوع: مكانيزم دفاعي

  1. #1
    Ali Mousavi
    تاریخ عضویت
    2014/07/13
    محل سکونت
    رشت
    سن
    27
    نوشته ها
    537
    امتیاز
    978
    قدرت امتیازدهی
    22
    تشکر
    194
    تشکر شده
    496

    مكانيزم دفاعي

    آيا از هر فاجعه اى جوک مى سازيم چون فرهنگمونه؟ چون عادت کرديم؟


    نه! واقعيت روانى اين موضوع نوعى فراره... فرار از درد.. دردى که براى تحمل کردن و کنار اومدن باهاش کار ديگه اى بلد نيستيم.. انگار فقط با بى حس کردن خودمون نسبت به تجاوزها، مرگها، دزديها، بمب گذاريها و جنايتها و تبديلشون به يک مشت فکاهى کار ديگه اى بلد نيستيم! آيا اين ضعف روانى يک جامعه و تک تک اعضا اون نيست ؟ چرا نمى تونيم با درد و رنج همونجورى که لايقش هست برخورد کنيم؟!
  2. 1
  3. #2
    Ali Mousavi
    تاریخ عضویت
    2014/07/13
    محل سکونت
    رشت
    سن
    27
    نوشته ها
    537
    امتیاز
    978
    قدرت امتیازدهی
    22
    تشکر
    194
    تشکر شده
    496
    "رونالد فیربرن"، روانکاو فقید اسکاتلندی، جمله‌ی مشهوری دارد که با کمی پس و پیش چنین مضمونی دارد: زندگی کردن در دنیای ناامنی که توسط خدا اداره می‌شود، بهتر از زندگی کردن در دنیایی امنی است که توسط شیطان اداره می‌شود.
    او این جمله را برای توصیف یک مکانیزم دفاعی به کار برده است که اصطلاحاً به آن "Splitting" گفته می‌شود. اجازه دهید بیشتر توضیح دهم. کودک خردسالی را تصور کنید که والد یا مراقب‌اش ارتباط خوبی با او ندارد، یا بهتر است بگویم "بد آبجکت" است.
    او در خانواده‌ای زندگی می‌کند که پرآشوب است و به نیازهای نه تنها پاسخی داده نمی‌شود، بلکه سرکوب یا سرزنش هم می‌شود. او به‌واقع در این محیط "به جا آورده" نمی‌شود، شاید تحقیر و تنبیه شود و بار گره‌های روانی والدین‌اش را حمل کند.
    فکر می‌کنید برای کودکی که زنده ماندنش، یا حداقل "سِروایو روانی‌اش" وابسته به مراقبانش است، چه چاره‌ای می‌ماند؟ کودکی که ابراز وجود و ابراز خشم‌اش نسبت به این "بد آبجکت‌ها" با حس "نابودی" همراه خواهد شد، چراکه احتمالاً خانواده واکنش مناسبی به هیجان‌ها و نیازهای او ندارد.
    برای کودکی در چنین وضعیت اسفناکی، پذیرش این موضوع که مراقبانش "بد" هستند، شدیداً هراس‌آور است. چراکه آنها تنها کسانی هستند که کودک می‌تواند با تکیه بر آنها "زنده" بماند. در چنین شرایطی، او چاره‌ای ندارد جز اینکه دست به یک جابجایی در احساس‌هایش بزند. یعنی او ترجیح می‌دهد به جای اینکه فرض کند پدر و مادرش "خوب" نیستند، این فرض را "درونی" کند که او خودش "خوب" نیست و نمی‌تواند فرزند خوبی برای آنها باشد. به واقع ترجیح می‌دهد "ناامنی" را به درون خود منتقل کند، تا دنیای بیرون امن باشد، دنیایی که به آن نیاز دارد تا نفس بکشد، تا به آن تکیه کند، هرچند که از درون آزار ببیند، هرچند که دنیای درونی‌اش پرآشوب باشد.

    حالا در دنیای کودک، تبدیل به کسی شده است که "ناکافی" است، "نقص" دارد و اوست که باید خودش را سازگار کند، اوست که باید تنبیه شود، اوست که باید بار یک دنیای ناامن را حمل کند. در بزرگسالی هم او خودش را مقصر بلامنازع ماجراها می‌داند، آشوب را درونی می‌کند تا دنیای بیرون آرام باشد، مدل‌اش، مدل رفع تنش است، نگران است که به دیگران آسیب بزند، برای همین میل دارد تمام آسیب‌های احتمالی "واقعی" یا "خیالی" را ببلعد، تا دنیای بیرون آرام باشد.

    به دنیای بیرونی باج می‌دهد، به بهای آشوب درونی‌اش. چرا؟ برای اینکه زنده بماند، برای اینکه زندگی کردن در دنیای ناامنی که توسط خدا اداره می‌شود، بهتر از زندگی کردن در دنیایی امنی است که توسط شیطان اداره می‌شود.
  4. 1
نمایش نتایج: از 1 به 2 از 2

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری موضوع

اشتراک گذاری موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •